Νοέμβριος 1973. Ο νεαρός Θανάσης Μουσόπουλος υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στην Αθήνα.

Αγριεμένες ήταν εκείνες οι μέρες, θυμάται. Αντιδράσεις υπήρχαν σε όλη τη χώρα και για νόμους της χούντας , αλλά και από τη συσσωρευμένη οργή του κόσμου. Κορυφώθηκαν όμως στην πρωτεύουσα... Ξεκίνησαν από τη Νομική. Οι φοιτητές διαμαρτύρονταν για την υποχρεωτική στράτευση. Ακολούθησε το Πολυτεχνείο.

Λίγες μέρες πριν την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο, θυμάται πως κάτοικοι από τα Μέγαρα που αντιδρούσαν για μέτρα που πάρθηκαν και αφορούσαν την περιοχή τους –πρέπει να είχαν αποφασισθεί απαλλοτριώσεις- έφτασαν στο Πολυτεχνείο διαμαρτυρόμενοι και αυτοί…

Τις στιγμές που αποτυπώθηκαν στη μνήμη, πίσω από το παράθυρο του τρόλεϊ, που χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις και επιδίωκε το δρομολόγιο να περνά από εκεί, τις ‘ασφάλισε’ μέσα σε ποιήματα του, στην ποιητική συλλογή ‘Ο ήλιος σκιάδιο’. Τις διηγήθηκε και σε κείμενα του.

Όντας αξιωματικός στην Αεροπορία και καθώς έπρεπε να γίνει η απαραίτητη τροφοδοσία στη μονάδα, ζήτησε από τον σμηνίτη οδηγό του RΕΟ, να ακολουθήσει τη διαδρομή μπροστά από το Πολυτεχνείο. Ήταν η επόμενη ημέρα μετά την εισβολή του τανκ :’ ήταν πολλοί, στρατιώτες , υπάλληλοι, και έριχναν με μάνικες νερό. Έπλεναν το δρόμο…’

Ακούστε τον Θανάση Μουσόπουλο, ο οποίος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, απαγγέλει  ποιήματα του που γράφτηκαν εκείνες τις ημέρες.

Ο Θανάσης Μουσόπουλος εξηγεί γιατί  αποφεύγει να μιλά για το Πολυτεχνείο :’ με εξοργίζει η εμπορευματοποίηση, η παραποίηση των γεγονότων και εκείνοι που καπηλεύθηκαν αυτόν τον αγώνα. Αυτός είναι ο λόγος που δεν χρησιμοποιώ τον όρο μεταπολίτευση, αλλά η ‘λεγόμενη’ μεταπολίτευση…’

Παρόλα αυτά επιμένει ότι ο αγώνας, όλοι οι αγώνες, είναι διαχρονικοί . Έμφαση πάντα δίνει στο λαό:’ ο λαός αγωνίζεται , ο λαός δημιουργεί και ο λαός πληρώνει το τίμημα’ θα πει για να καταλήξει:’ κανένας αγώνας δεν χάνεται’.