Την ο ρ φ ά ν ε ψ ε ς την Ξάνθη, Θανάση ΜΑΣ...

β ο ύ ρ κ ω σ ε ο Πολιτισμός...

κι οι άνθρωποι δεν έχουν λόγια, τι να ειπούν....

Έτσι ξαφνικά...

Όπως η απερίμεντη καταιγίδα ή ο απρόσκλητος κεραυνός... όπως ο απρόσμενος επισκέπτης ή ο βιαστικός αλογατάρης... Τον περιγέλασες τον Χάρο, δεν του'δωκες την ευχαρίστηση να παλέψει μαζί σου... Μήτε μιας ανάσας στιγμή, μήτε παράπονο κανένα για το φευγιό... Κι ήσουν Ε Κ Ε Ι, στα κονάκια του Πολιτισμού, μέχρι το τέλος, να στραγγίσεις την ψυχή σου στους Ξανθιώτες που σε αφουγκράζονταν, να οξυγονώσεις το νου και τα αισθήματα των ανθρώπων...

Θανάση ΜΑΣ, πνευματικέ οδηγητή της Όμορφης Πόλης...

Ν' αναμετρήσω έστω και μέρος από το έργο σου δεν είναι μήτε της ώρας, μήτε δική μου δουλειά, η ΙΣΤΟΡΙΑ θα αναλάβει τούτο το εγχείρημα. Μα, ω ΥΠΕΡΟΧΕ ΔΑΣΚΑΛΕ, ω Ποιητή και Συγγραφέα, ω Διάκονε της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας, π ώ ς να μιλήσει κανείς για τέτοια μεγέθη;

Τη λάτρεψες αυτή την πόλη, γίνηκες κίονας-ερεισίνωτο στην πνευματική της οδοιπορία, αιματοδότης της κουλτούρας της - στην ΦΕΞ, στην Ακαδημία Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, στο Λύκειο Ελληνίδων όπου άφησες το τελευταίο σου αποτύπωμα, στο Δημοτικό Ραδιόφωνο, στο Λαογραφικό Μουσείο, στη Δημοτική Πινακοθήκη, στα Άβδηρά ΜΟΥ, στην Παλιά Πόλη εν συνόλω... Πρόσωπο που χαράχθηκε στα καλντερίμια και τα ιστορικά αρχιτεκτονήματα, στις αίθουσες του Πολιτισμού, στην οδό Βιζυηνού, μα κυρίως στις ψυχές των ανθρώπων και δη των μαθητών σου...

Έτσι επιλεκτικός ήσουν πάντα...

Διάλεξες τη μέρα της γιορτής σου, για να κινήσεις για το μακρινό σου ταξίδι και να βυθίσεις στο πένθος τη φαμίλια σου και όλους εμάς που διδαχθήκαμε γνώση και Τέχνη από σένα...

Ετοιμαζόμουν να σου γράψω ευχές και σκεφτόμουν πως κάθε φορά τέτοιες ώρες ένιωθα πως θα'ναι λειψές για την αξία σου.

Αχ, Θανάση ΜΑΣ, μαχαιριά στα σπλάχνα της πανέμορφης Πόλης έδωσες, τωραδά που οι καιροί είναι χαλεποί, τωραδά που οι άνθρωποι γενήκαν αριθμοί και οι Τέχνες και τα Γράμματα πολιορκούνται από βάρβαρα ήθη...

Τη Δήμητρα τη γνώρισα στα Άβδηρα, στο Λύκειό ΜΑΣ, όπου και συνυπηρετήσαμε τα τρία πρώτα από τα δέκα χρόνια της εκεί ζωής μου. Μέσω αυτής γνώρισα τον Θανάση και παρακολούθησα το πνευματικό οδοιπορικό του. Στο αρχοντικό τους πέρασα σημαντικές στιγμές, πνευματικές τε και οικογενειακές.

Το έργο της Δήμητρας είναι ενός άλλου διαμετρήματος, πάλεψε σκληρά για να βοηθήσει τα παιδιά της Σμίνθης και να κάνει μαζί τους πράγματα ζηλευτά.

Περπάτησαν μαζί, Θανάσης και Δήμητρα, για μια ολάκερη ζωή. Καρποί τούτης της συζυγίας είναι η Μαρία και ο Χρήστος...

Σχεδίαζα να ανέβω στην Ξάνθη για λίγες μέρες και να χαρώ τους μαθητές και τους φίλους μου, ανάμεσά τους και τον Θανάση... Αλλά τα σχέδια των βροτών τα βλέπει η Φύση και γελά...

Ετοιμάζομαι τώρα να έρθω αποκλειστικά για σένα, Θανάση μου, και τούτο είναι πικρό σαν τη θλίψη...

Θα'ρθει καιρός που η Ιστορία θα βηματίσει εκειδά, στην εμπασιά της Παλιάς Πόλης, θ' ακολουθήσει αριστερά το καλντερίμι της Βιζυηνού και θα ιδεί δύο ανθρώπους να ανηφορίζουν - παλιότερος εκείνος που'χει δώσει τ' όνομά του στο δρόμο, νεότερος ο άλλος που'χει γράψει μελέτες για τον πρώτο, θα περπατούν πλάι πλάι, στοχαστικοί, θα μιλούν για τη Λογοτεχνία, και θ' ανοίγουν ολόγυρά τους τα παράθυρα ν' ακούσουν τις διδαχές τους οι ζωντανοί...

Γεώργιο Βιζυηνό λένε τον ένα, Θανάση Μουσόπουλο τον άλλον...

Δήμητρά μου, Μαρία, Χρήστο, μικρή Δήμητρα...

Την αθανασία την γράφει η ΜΝΗΜΗ, εκείνη κρατεί ζωντανούς τους θνητούς... Κι έχει στα χέρια της θύμησες όμορφες της ζήσης, εμπειρίες κοινές, δυο κουβέντες, ένα λεύκωμα με φωτογραφίες, την αδειανή καρέκλα στην τραπεζαρία, κάποιο τραγούδι, λίγες ατάκες που σας έλεγε και φυσικά τα ΟΝΕΙΡΑ, τον πιο αγαπησιάρη ερχομό του ταξιδιώτη...

Να την εμπιστεύεστε τη ΜΝΗΜΗ, θα σας χαρίζει ισοβίως θυμητάρια παραμυθητικά....