Λίγες στιγμές μετά την εξόδιο ακολουθία για τον  Θανάση Μουσόπουλο, ο Νίκος Κοσμίδης, έγραψε:

«Αυτό ήταν, κύριε Θανάση. Για όλους εμάς και για την ιστορία αυτού του τόπου, σήμερα έκλεισε οριστικά ένας κύκλος ανθρώπων του πολιτισμού που σημάδεψαν περίπου 100 χρόνια πορείας.

Από την Κατίνα Βεΐκου – Σεραμέτη και τον Στέφανο Ιωαννίδη, στον Θωμά Εξάρχου και μέχρι το Σάββατο το βράδυ, στον Θανάση Μουσόπουλο.

Σε αποχαιρετήσαμε πριν λίγο και μαζί σου αποχαιρετούμε μια αστική ευγένεια και λογιοσύνη που μας θυμίζει την Ξάνθη άλλων χρόνων.

Εκείνη την Ξάνθη που αγαπούσε να λέει ότι σε αυτήν γεννήθηκε και ο Μάνος Χατζιδάκις.

Ήθελα όμως κάποιος να πει και τούτο, όλες αυτές τις μέρες που μιλάμε για σένα:

ότι ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας με τον οποίο προσέγγιζες τον πολιτισμό ήταν βαθιά κοινωνικός και αριστερός.

Όχι αριστερός όπως οι κομματικές συσσωματώσεις θα το ήθελαν, αλλά όπως πρέπει σε έναν άνθρωπο που κοιτά τον μικρό του τόπο και αγναντεύει ολάκερη την οικουμένη.

Λοιπόν, Θανάση, αφού με ρώτησες και δεν πρόλαβα να σου απαντήσω τι είναι η Αριστερά για μένα, γρήγορα τώρα σου απαντώ, πριν φύγεις τελείως από τη δική μας ζωή πορευόμενος για την όντως Ζωή:

Αριστερά μού φαίνεται να είναι να κοιτάς τον Άνθρωπο ως εικόνα και ομοίωση, που περπατά μπροστά όχι μονάχος και όχι για τον εαυτό του μόνο, αλλά μαζί με όλους και όλα, κουβαλώντας τους καημούς του κόσμου σαν να είναι δικοί του και οραματιζόμενος την ελπίδα για όλους.

Δεν αντέχεται η πραγματική Αριστερά, φοβάμαι, κύριε Θανάση. Γι’ αυτό και φτιάχνουμε άλλες στη θέση της. Πες μου, συμφωνείς; Να τολμήσω να πω ότι συμφωνείς;

Καλή ανάπαυση σε σένα τώρα. Όσο για μας, υπόσχεση δίνουμε πως θα ψάχνουμε τρόπους να δώσουμε απαντήσεις σε ό,τι παραμένει αναπάντητο και να γεννούμε νέα ερωτήματα για το πώς ο κόσμος μας μπορεί να υπάρξει και αλλιώς.

Ίσως έτσι να καταφέρουμε να ανοίξουμε έναν νέο κύκλο…»