Ο Νίκος Κοσμίδης, κοιτάζοντας κατάματα σε ολόκληρη την Υδρόγειο τον «Άνθρωπο», έγραψε λόγια, με περιεχόμενο:

«Μεγάλη Πέμπτη.

Βγαίνοντας από το γραφείο πριν από λίγο, αντίκρισα αυτή τη μικρή κόκκινη λίμνη. Στην αρχή ταράχτηκα.

 Φοβήθηκα πως ήταν αίμα από κάποιο ατύχημα.

Μετά όμως ηρέμισα.

 Ήταν χρωματισμένο νερό από υδρορροή γειτονικής οικοδομής. Κάποια καλονοικοκυρά ξέπλενε, μάλλον, στο μπαλκόνι της τη βαφή από τα σκεύη όπου έβαψε τα κόκκινα αβγά, μέρα που είναι.

Ταράχθηκα και πάλι, όμως με μια διαφορετική ταραχή αυτή τη φορά:

εσωτερική, ενοχική, διαλογική.

Όχι, το κόκκινο σήμερα δεν είναι απλή βαφή.

 Σήμερα τα αυγά δεν βάφονται απλά για το έθιμο.

 Όσες και όσοι βάψετε και θα βάψετε, να θυμάστε πως το κόκκινο σήμερα δεν είναι μόνο για τον Χριστό.

Είναι για τους δολοφονημένους στον Λίβανο, αυτούς που οι ζωές τους δεν προστατεύθηκαν από την κάλπικης εκδοχής, έστω, ειρήνη τους.

 Εσείς προσθέστε και όλες τις άλλες χώρες όπου άνθρωπος πεθαίνει από άνθρωπο.

Το ξέρω πως ο Χριστός ακριβώς γι’ αυτούς, τους δολοφόνους και για όσους ηδονίζονταν μπροστά στο μαρτύριο, είπε: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι».

 Κι όμως, μέρες τώρα με κατατρέχει μια άλλη φωνή, αυτή του Αρχιερέα Καϊάφα: «Οὐδὲ λογίζεσθε ὅτι συμφέρει ὑμῖν ἵνα εἷς ἄνθρωπος ἀποθάνῃ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ μὴ ὅλον τὸ ἔθνος ἀπόληται;», νουθετούσε το συμβούλιο του ιερατείου.

 Έτσι αντιμετωπίζουν και σήμερα οι βέβηλοι και τον θάνατο τόσων θυμάτων.

Με το αίμα τους θα εξασφαλίσουμε εμείς την «ειρήνη» μας λένε, και άλλοι χειροκροτούν και άλλοι σωπαίνουν από φόβο ή συμφέρον και ορισμένοι άλλοι, πιο βέβηλοι από όλους, προσεύχονται και στον Θεό για την ευόδωση του «ευάρεστου» έργου.»

Για να υπάρξει Ανάσταση, πρέπει πρώτα να έρθει, η Μετάνοια

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, να έχουμε ….. διαβαίνοντας προς την αντίπερα όχθη.

Επιμέλεια: Τηλέμαχος Αρναούτογλου