Μία ιδιαίτερη βραδιά απόλαυσαν οι Ξανθιώτισσες και οι Ξανθιώτες που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής  «ΕΡΩΤΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ – Ψίθυροι Στεναγμών» το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου  2026, στον Πολυχώρο Τέχνης  και Σκέψης  «Οικία Μάνου Χατζιδάκι».

Ο Ιστορικός, πολιτιστικός και  εμβληματικός Πολυχώρος όπου γεννήθηκε ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις, πλημμύρισε με τη δημιουργική ενέργεια των συντελεστών της παρουσίασης.

 Η ξεχωριστή Βίκη Μπαφατάκη (Επικοινωνιολόγο, Ακαδημαϊκή Ερευνήτρια Βιοηθικής και Πολιτισμικής Επικοινωνίας ΕΚΠΑ, Καθηγήτρια London Metropolitan University), εμβάθυνε στα ελεύθερα προς τη φαντασία νοήματα που αποπνέουν οι στίχοι του Δημήτρη Στογιαννίδη, επικεντρώνοντας στον τρόπο με τον οποίο τα βιώματα, μπορούν να μετουσιώνονται σε έννοιες, που εγκλωβίζουν απελευθερωτικά την αίσθηση που ο κάθε ένας, ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάλυπτο, μπορεί να νιώσει με ένταση και  αλήθεια. 

Ο κ. Δημήτρης Καραγιάννης (Συγγραφέας, Παιδοψυχίατρος, Επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου «ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ»), επιχείρησε μια  προσέγγιση  στο έργο μέσα από την διεισδυτική ματιά ενός ερευνητή στην ψυχαναλυτική επιστήμη, φτάνοντας στον άνθρωπο που γενιέται, λειτουργεί, επιδρά και δέχεται επιδράσεις από το περιβάλλον, από τις κοντινές επαφές, έως και τις  φανταστικές εμπειρίες που δίνουν το σύνολο στην τελική προσέγγιση της ζωής, που ποτέ δεν έχει τέλος – ολοκλήρωση.

Η κα Λεύκη Σαραντινού (Συγγραφέας, Ιστορικός, Βιβλιοκριτικός),  εστίασε στη λογοτεχνική αυτοτέλεια, στην αξία της εκφοράς του λόγου στην πλούσια προικισμένη  ελληνική γλώσσα  και στη δομική λειτουργία  της συλλογής, που δείχνει πως ο συγγραφέας, εργάστηκε και τελικά αισθάνθηκε τον κόσμο.

Ο Χάρης Ξυλάς με το σαξόφωνο, έμοιαζε να αιωρείται στη σκηνή, με τις νότες,  τους ήχους που παρήγαγε το πνευστό, μεταφέροντας τις ανάσες του να δίνουν την αίσθηση της πτήσης, της αιώρησης, του ίπταμαι …

Η  Βερόνικα Σεμερτζίδου, με τα πλήκτρα του πιάνου, έδινε το σώμα στην ψυχή και άλλωτε λειτουργούσε ως διάδρομος προσγείωσης μιας υψηλής στα ουράνια πτήσης και άλλωτε ώς διάδρομος απογείωσης για πτύσεις υπερατλαντικές, μακρινές, εξωτικές, απρόσμενες …..

Αντώνης Φυντάνης και Αναστασία Στογιαννίδου, δύο πρόσωπα  σε μία  κίνηση, μετέφεραν   με το πάθος του tango,  τη λειτουργία του λόγου στην αέναη προσπάθεια του ανθρώπου στην έκφραση, αποδίνοντας με το σώμα, την αίσθηση των στίχων της ποιητικής Συλλογής του Δημήτρη Στογιαννίδη που ήρθε να μας ταξιδέψει στις άκρες στην  ζωντάνεψε επί σκηνής από τους Αντώνη Φυντανή και Αναστασία Στογιαννίδου, μετατρέποντας την ποίηση σε κίνηση.