«Οι κλάψες που' χω κάνει να γίνουν τριανταφυλλιές, κυπαρι ανθισμένο, στον ίσκιο του να κάθεσαι και εσύ, και η καλή σου» .

Μετά τα παραμύθια της Μελπομένης κι ενω όλα γύρω αλλάζουν με ταχύτητα, τα αδέλφια Καλογεράκη εστιάζουν το βλέμμα τους στο παρελθόν. Στην ερωτική ιστορία της Γκόλφω που έγραψε ο Σπυρίδωνας Περεσιάδης το 1893.

Υπόθεση

Η φτωχή και ορφανή Γκόλφω, μια όμορφη νεαρή βοσκοπούλα που ξενοδουλεύει υπηρετώντας τον τσέλιγκα Ζήση, γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια ενός παλικαριού της περιοχής, του βοσκού Τάσου. Κι ενώ την πολιορκεί το αρχοντόπουλο της περιοχής, ο Κίτσος, εκείνη αρνείται τις προτάσεις του και παραμένει πιστή στους όρκους αγάπης που έχει ανταλλάξει με τον Τάσο. Οι δύο νέοι αρραβωνιάζονται και ετοιμάζονται να παντρευτούν, όταν ο Τάσος δέχεται πιεστικά προξενιά για την εξαδέλφη του Κίτσου και κόρη του τσέλιγκα, Σταυρούλα. Παρά την αρχική του άμεση άρνηση, ο Τάσος τελικά δελεάζεται από τη μεγάλη προίκα της Σταυρούλας και διώχνει την Γκόλφω. Η νεαρή κοπέλα απελπίζεται, χάνει τα λογικά της και καταριέται τον Τάσο. Λίγο πριν τον γάμο τους, η παραλογισμένη πια Γκόλφω σηκώνει την κατάρα και τους εύχεται κάθε ευτυχία. Ο Τάσος κλονίζεται από το μεγαλείο του έρωτά της, αλλάζει γνώμη και τρέχει στο κατόπι της, είναι όμως αργά: Η Γκόλφω έχει φαρμακωθεί και ξεψυχά στα χέρια του. Ο Τάσος αυτοκτονεί στο πλευρό της.

Ο Μιχάλης Καλογεράκης, με νοσταλγία και σεβασμό, μελοποιεί τρία αποσπάσματα από την Γκόλφω και με έναν μοναδικό τρόπο ταξιδεύουμε στο 1952, τότε που η 90χρονη σήμερα γιαγιά Στεφανούλα Καλογεράκη, με μία ομάδα ηθοποιών ανέβασαν την Γκόλφω στις Αρχάνες, τον πιο γοητευτικό οικισμό της Κρήτης.

Με τη συμμετοχή του Αργύρη Μπακιρτζή (Χειμερινοί Κολυμβητές) , της Νεφέλης Φασούλη, της Άλκηστις Ζιρώ, του Χρήστου Κραγιόπουλου και μιας μεγάλης χορωδίας.

Διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες ΕΔΩ