Οι απαντήσεις που έδωσαν τα αρμόδια Υπουργεία στην κοινοβουλευτική μου ερώτηση για το χαμηλό βιοτικό επίπεδο και την έλλειψη αναπτυξιακού σχεδιασμού στην Π.Ε. Ξάνθης επιβεβαιώνουν αυτό που βιώνει καθημερινά η τοπική κοινωνία: η κυβέρνηση δεν έχει κανένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον νομό.

Απέναντι σε μια περιοχή που εδώ και χρόνια καταγράφει οικονομική καθίζηση, απώλεια παραγωγικής βάσης, μετανάστευση νέων, ερήμωση χωριών και σταθερή υστέρηση σε εισόδημα και επενδύσεις, η κυβερνητική απάντηση εξαντλείται σε αποσπασματικές αναφορές, μικρές εργασίες, οριζόντια προγράμματα και διοικητικές διευκολύνσεις. Αυτό δεν είναι αναπτυξιακή στρατηγική. Είναι διαχείριση της παρακμής.

Οι ίδιες οι απαντήσεις των Υπουργείων αποκαλύπτουν ότι δεν υπάρχει ειδικό, δεσμευτικό και μετρήσιμο σχέδιο ανασυγκρότησης για την Ξάνθη. Αντί για μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις, νέες σταθερές θέσεις εργασίας, σαφές χρονοδιάγραμμα κρίσιμων υποδομών και πραγματική εφαρμογή των προτάσεων της Διακομματικής Επιτροπής Θράκης, η κυβέρνηση παραθέτει έναν κατάλογο επιμέρους έργων χωρίς ενιαίο αναπτυξιακό στόχο.

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι ορισμένα έργα υποδομής ή βελτιωτικές παρεμβάσεις είναι χρήσιμα. Όμως η Ξάνθη δεν μπορεί να σωθεί με διαβάσεις πεζών, μικρές αναπλάσεις, μονοπάτια, μεμονωμένες ανακαινίσεις ή διάσπαρτες δράσεις χαμηλής κλίμακας. Όταν ένας από τους φτωχότερους νομούς της χώρας ζητά σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά με αποσπασματικές κινήσεις βιτρίνας.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η παραδοχή ότι στο Ταμείο Ανάκαμψης δεν υπάρχει περιφερειακή κατανομή πόρων. Δηλαδή, την ώρα που η Ξάνθη χρειάζεται στοχευμένη δημόσια παρέμβαση, η κυβέρνηση επιλέγει να την αντιμετωπίζει ως μια ακόμη κουκκίδα στον χάρτη, χωρίς ειδική προτεραιότητα, χωρίς ειδικό σχέδιο και χωρίς τη θεσμική τόλμη που απαιτούν οι συνθήκες.

Ακόμη και εκεί όπου αναφέρονται μεγαλύτερα έργα, όπως το αρδευτικό του Νέστου ή ορισμένες πανεπιστημιακές και ερευνητικές υποδομές, η συνολική εικόνα παραμένει η ίδια: δεν προκύπτει μια συγκροτημένη κυβερνητική στρατηγική που να αλλάζει τον παραγωγικό χάρτη της περιοχής. Δεν προκύπτει ούτε ένα συνεκτικό σχέδιο που να απαντά πειστικά στο βασικό ερώτημα: πώς θα αυξηθεί ουσιαστικά το εισόδημα των πολιτών της Ξάνθης και πώς θα κρατηθούν οι νέοι στον τόπο τους;

Το πιο σοβαρό όμως είναι ότι στα μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα που έχουν τεθεί εδώ και χρόνια για την περιοχή, η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην δίνει καθαρές απαντήσεις. Για τον κάθετο άξονα Ξάνθη – Εχίνος – ελληνοβουλγαρικά σύνορα, για τη σιδηροδρομική διασύνδεση, το νοσοκομείο, η εκπαίδευση, για την ουσιαστική αξιοποίηση της διασυνοριακότητας, για την οργανωμένη στήριξη του πρωτογενούς τομέα και για ένα πραγματικό τεχνολογικό και ερευνητικό οικοσύστημα γύρω από το ΔΠΘ, δεν παρουσιάζεται ολοκληρωμένο χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένο κυβερνητικό σχέδιο υλοποίησης.

Η αλήθεια είναι απλή και δεν κρύβεται πίσω από υπηρεσιακές διατυπώσεις. Η κυβέρνηση θυμάται την Ξάνθη μόνο στις εξαγγελίες και στις απαντήσεις του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Στην πράξη, αφήνει τον νομό να λειτουργεί χωρίς αναπτυξιακή πυξίδα, χωρίς ισχυρά επενδυτικά κίνητρα, χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση και χωρίς πραγματική προτεραιοποίηση.

Η τοπική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακές ασκήσεις, κυβερνητικό αυτοθαυμασμό και αόριστες υποσχέσεις. Έχει ανάγκη από πολιτική βούληση, ειδικό σχέδιο για την Ξάνθη, δεσμευμένους πόρους, μεγάλες υποδομές, ισχυρές παρεμβάσεις για την εργασία και την παραγωγή και σαφές χρονοδιάγραμμα για τις δεσμεύσεις που εδώ και χρόνια μένουν πίσω.

Η ΑΜΘ δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως περιφέρεια δεύτερης ταχύτητας. Δεν μπορεί να παρακολουθεί αδρανής την απώλεια ανθρώπινου δυναμικού, την εγκατάλειψη της υπαίθρου και τη διαρκή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου. Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να κρύβεται πίσω από λίστες έργων και να παρουσιάσει επιτέλους ένα πραγματικό, ολοκληρωμένο και δεσμευτικό σχέδιο για τον νομό.

Οι πολίτες της Ξάνθης αξίζουν περισσότερα από μικρά έργα και μεγάλες δηλώσεις. Αξίζουν δικαιοσύνη, ισότιμη ανάπτυξη και πραγματική προοπτική στον τόπο τους.

Η Ξάνθη δεν ζητά χάρη. Απαιτεί σχέδιο, ισοτιμία και ουσιαστική αναπτυξιακή πολιτική.