Φέτος  συμπληρώνονται 43 ολόκληρα χρόνια από την επάρατη εκείνη ημέρα της 15ης Νοεμβρίου 1983 που ο εγκάθετος της Τουρκίας Ραούφ Ντεκτάς, προέβη στην ανακήρυξη ενός ανύπαρκτου ουσιαστικά κράτους, αφού δεν αναγνωρίζεται παρά μόνο από την κατοχική Τουρκία, του ψευδοκράτους, στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου μας. Στηριζόμενος στα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, ο αρχιτρομοκράτης, συγκάλεσε σε έκτακτη συνεδρία την λεγόμενη «βουλή» στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας και  παραπλανώντας τους ηγετίσκους των άλλων Τουρκοκυπριακών κομμάτων, ανακήρυξε το ψευδοκράτος, την αποκαλούμενη Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου στην κατεχόμενη γη της Κύπρου.

            Διαχρονικά έχει αποδειχθεί ότι οι Γενίτσαροι ήταν το πιο σκληρό σώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είναι αποδεδειγμένο ότι οι πλείστοι που δεν ανήκουν καθαρά σε μια φυλή γίνονται πιο επικίνδυνοι, στην προσπάθεια τους να γίνουν αποδεχτοί από τους άλλους. Έτσι λοιπόν και ο αρχιτρομοκράτης Ραούφ Ντεκτάς, ο οποίος ήταν   Λινοπάμπακος , (όπως τους αποκαλούμε στην Κύπρο τους Τουρκοκύπριους που είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες , γιατί η γιαγιά του ήταν Ελληνοκύπρια), αφού κατάφερε να εκτοπίσει τον μέχρι το 1963 νόμιμο εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων, τον πρώην αντιπρόεδρο της Κύπρου Κουτσιουκ, ολοκλήρωσε τα σχέδια της κατοχικής Τουρκίας για το νησί μας και την κατεχόμενη γη μας.

            Η Κυπριακή Δημοκρατία αντέδρασε άμεσα με προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ενωμένων Εθνών, το οποίο μετά από έκτακτη σύγκληση του  με το ψήφισμα 550 καταδίκασε την ενέργεια ανακήρυξης του ψευδοκράτους και κάλεσε όλες τις χώρες, μέλη του Οργανισμού να αποφύγουν οποιαδήποτε μορφή αναγνώρισης του ψευδοκράτους, δηλώνοντας ρητά ότι στο νησί Κύπρος υπάρχει μόνο ένα κράτος μέλος του ΟΗΕ η Κυπριακή Δημοκρατία.

            Η 15η Νοεμβρίου 1983 είναι μια μέρα τραγική για το νησί μας, μια μέρα που κάρφωσε ακόμη πιο βαθιά το μαχαίρι της ντροπής, του αίσχους και της παρανομίας, στο ματωμένο σώμα της Κύπρου μας. Οι σημαίες της ντροπής , η τουρκική και η του ψευδοκράτους καρφώθηκαν ακόμη πιο βαθιά στον Πενταδάκτυλο μας. Ο Πενταδάκτυλος όμως δεν είναι οποιοδήποτε βουνό είναι ένα βουνό ηρωικό διαχρονικά, το οποίο θα ανασηκώσει την πλάτη του και θα αποσείσει τον εχθρό. Γιατί όπως λέει κι ο μεγάλος μας ποιητής Κώστας Μόντης, στο ποίημα του «Στιγμές εισβολής»:

Ανασήκωσε την πλάτη

κι απόσεισέ τους, Πενταδάχτυλέ μου,

ανασήκωσε την πλάτη

κι απόσεισέ τους.

            Δυστυχώς η Τουρκία από την δεκαετία του 1950 ακολουθεί μια σταθερή πολιτική- σχεδιασμό στο κυπριακό, όποιος και να την κυβερνά. Εξακολουθεί να εφαρμόζει τον σχεδιασμό του Τούρκου συνταγματολόγου καθηγητή Νιχάτ Ερήμ, που έγινε την δεκαετία του 1950, για πλήρη τουρκοποίηση του νησιού. Γεγονός που προσπαθεί να το πετύχει και μέσω ακόμη εγκλήματος πολέμου, τον παράνομο εποικισμό της κατεχόμενης γης της Κύπρου με Τούρκους πολίτες από την Ανατόλια.

            Απ’ ότι φαίνεται το θράσος της Τουρκίας είναι απίστευτο και χωρίς όρια, πως αλλιώς να εξηγήσει κάποιος το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγήπ Ερτογάν, ζήτησε στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση των Ενωμένων Εθνών,  παρουσία και του πρόεδρου της Κύπρου Νίκου Χριστοδουλίδη και του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη, από τα κράτη μέλη την αναγνώριση του ψευδοκράτους;

            Το αίτημα δεν έγινε δεκτό, αλλά και η υποκρισία των ετέρων και συμμάχων μας τελειωμό δεν έχει γιατί ποτέ δεν καταδικάστηκε η Τουρκία για τα εγκλήματα πολέμου, που διέπραξαν και διαπράττει ακόμη στο νησί.

            Έρχονται οι δήθεν φίλοι και εταίροι μας και με απλά λόγια ή την παρουσία τους να καταδικάσουν υποκριτικά μόνο με λόγια και πολύ χαλαρά μάλιστα, την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, χωρίς να λάβουν ουσιαστικά μέτρα καταδίκης εμπάρκο κλπ όπως έκαναν και κάνουν ακόμη και σήμερα (Ουκρανία) για άλλες χώρες.

            Εμείς όμως οι Έλληνες της Κύπρου δεν πτοούμαστε και συνεχίζουμε τον αγώνα μας για πλήρη απελευθέρωση  και την επανένωση του νησιού μας σε ένα ενιαίο ευρωπαΪκό κράτος όπου θα υπάρχει πλήρης σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Κάτι το οποίο απ’ ότι φαίνεται δεν μπορεί να εξασφαλίσει καμιά λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, γιατί από μόνη της η λύση αντίκειται στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο (ελεύθερη εγκατάσταση, εργασία κλπ χωρίς φυλετικό διαχωρισμό).  Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε γιατί όπως μας λέει και ο ποιητής μας Κώστας Μόντης :

Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα ο Πενταδάκτυλος, μητέρα.

Στο κάτω-κάτω το Μόρφου δεν το βλέπουμε,

στο κάτω-κάτω την Κερύνεια δεν τη βλέπουμε,

την Αμμόχωστο δεν τη βλέπουμε,

όμως αυτός είν’ εκεί απέναντί μας ,

όμως αυτός είναι διαρκώς εκεί απέναντί μας ,

και μας κοιτάζει , και μας κοιτάζει μ’ ένα τρόπο …

και κάθεται βραχνάς και μολύβι στο στήθος μας,

όμως αυτός είν’ εκεί απέναντί μας ,

και δεν μπορεί να κρυβεί σαν το Μόρφου,

και δε μπορεί να κρυβεί σαν την Κερύνεια

και σαν την Αμμόχωστο.

Και λέει: “Λοιπόν’;

και μας ρωτά: “Λοιπόν’;